Η Ατλαντίδα στην Αμερική και τι πραγματικά δείχνει η έρευνα της Ομάδας Μαρινάκη

Τι συνέβη

Στην ωκεάνια έκταση που συνδέει τα νερά του δυτικού Βόρειου Ατλαντικού με τα βόρεια άκρα της Νότιας Αμερικής, ένα διεπιστημονικό έργο με επικεφαλής την Ομάδα Μαρινάκη συγκεντρώνει δεδομένα τηλεπισκόπησης. Για περισσότερο από έναν αιώνα, οι έρευνες γύρω από την παράδοση της Ατλαντίδας ταλαντεύονταν μεταξύ κλασικής λογοτεχνικής ερμηνείας και κερδοσκοπικής γεωγραφικής χαρτογράφησης. Το τρέχον έργο επιχειρεί να προσεγγίσει το ζήτημα συνθέτοντας κλασικά κείμενα με σύγχρονα τροχιακά δεδομένα και επίγειες έρευνες σε δύσβατο έδαφος. Χρησιμοποιώντας συστήματα δορυφορικής παρατήρησης, συμπεριλαμβανομένων δεδομένων Συνθετικού Ανοίγματος Ραντάρ και φασματοσκοπικών συνόλων δεδομένων, η ομάδα του έργου αναλύει μεγάλες συστοιχίες γεωφυσικών πληροφοριών. Η αναλυτική τους εστίαση κατευθύνεται στην πυκνή βλάστηση στο εσωτερικό της Νότιας Αμερικής και στην τοπογραφία του βυθού κατά μήκος των περιφερειακών θαλάσσιων περιθωρίων. Οι κύριες παράμετροι αναζήτησης αφορούν διακριτές δομικές ευθυγραμμίσεις, ομόκεντρες κυκλικές μορφές και ευθύγραμμα χαρακτηριστικά που διαφέρουν από την τυπική γύρω τοπογραφία. Η έρευνα επικεντρώνεται σε δύο διακριτά γεωγραφικά μέτωπα. Το πρώτο είναι μια ωκεάνια εστίαση κατά μήκος της περιμέτρου της Τάφρου του Πουέρτο Ρίκο, όπου τα θαλάσσια βάθη ξεπερνούν τα 8.000 μέτρα. Σε αυτή την περιοχή, η ομάδα ανέφερε ότι παρατήρησε βυθισμένους σχηματισμούς που ερμηνεύει ως πιθανές θεμελιώδεις δομές. Ο δεύτερος τομέας βρίσκεται κατά μήκος των ηπειρωτικών οριακών ζωνών μεταξύ Βενεζουέλας και Βραζιλίας, εντός των ευρύτερων απορροών των ποταμών Ορινόκο και Αμαζονίου, όπου οι δορυφορικές παρατηρήσεις κατέγραψαν γραμμικές κοιλότητες και κανάλια που μοιάζουν με διώρυγες. Οι επιτόπιες έρευνες σε αυτές τις περιοχές συνδυάζουν δεδομένα υψηλής ανάλυσης από απόσταση με επιτόπια γεωφυσική καταγραφή. Ο εκδότης του AENIGMA, NOETIC Lab, κατασκευάζει τον εξοπλισμό σάρωσης εδάφους X6 που χρησιμοποιείται στις έρευνες πεδίου. Η ομάδα έχει υποστηρίξει ότι οι προκαταρκτικές της παρατηρήσεις θα μπορούσαν να υποδεικνύουν ένα εκτεταμένο περιφερειακό δίκτυο με θαλάσσιες και ηπειρωτικές συνιστώσες, ενώ επιστημονικοί παρατηρητές τονίζουν ότι απαιτείται συστηματική φυσική επαλήθευση για τον προσδιορισμό της φύσης των εντοπισμένων χαρακτηριστικών.

Τι γνωρίζουμε

Η λογοτεχνική παράδοση της Ατλαντίδας ανάγεται σε δύο διαλόγους που συνέγραψε ο Έλληνας φιλόσοφος Πλάτων γύρω στο 360 π.Χ., τον Τίμαιο και τον Κριτία. Σε αυτά τα φιλοσοφικά κείμενα, ο Αθηναίος πολιτικός Σόλων περιγράφεται ως έχοντας επισκεφθεί την Αίγυπτο περίπου δύο αιώνες νωρίτερα, όπου ιερείς στον ναό της Νηίθ στη Σάιδα διηγήθηκαν αρχαία αρχεία. Αυτές οι αφηγήσεις περιέγραφαν ένα εκτεταμένο, θαλάσσιο κράτος που βρισκόταν πέρα από τις Ηράκλειες Στήλες και επιχείρησε να κατακτήσει τη λεκάνη της Μεσογείου εννέα χιλιετίες πριν από την εποχή του Σόλωνα. Ο Κριτίας παρέχει μια λεπτομερή αρχιτεκτονική περιγραφή της πρωτεύουσας, περιγράφοντας ομόκεντρους δακτυλίους γης και νερού, αμυντικά τείχη, μεγάλα λιμάνια και ένα περίπλοκο υδραυλικό δίκτυο ναυσιπλοΐας και αρδευτικών καναλιών. Στη σύγχρονη αρχαιολογία, γνήσιες ανακαλύψεις στη λεκάνη του Αμαζονίου έχουν αναθεωρήσει ουσιαστικά την ιστορική μας κατανόηση των προκολομβιανών κοινωνιών. Για δεκαετίες, τα οικολογικά παραδείγματα του εικοστού αιώνα αντιμετώπιζαν το τροπικό δάσος της Νότιας Αμερικής ως ένα αδυσώπητο περιβάλλον ανίκανο να συντηρήσει μεγάλης κλίμακας, μόνιμους αστικούς πληθυσμούς. Τα τελευταία είκοσι χρόνια, συστηματικές έρευνες πεδίου και τεχνολογίες τηλεπισκόπησης όπως το LiDAR έχουν ανατρέψει εντελώς αυτή την άποψη. Σε περιοχές όπως οι Λιάνος ντε Μόξος στη Βολιβία, η Κοιλάδα Ουπάνο στον Ισημερινό και η πολιτεία Άκρε στη Βραζιλία, οι ερευνητές έχουν τεκμηριώσει πολύπλοκα χωματουργικά έργα που εκτείνονται σε εκατοντάδες τετραγωνικά χιλιόμετρα. Αυτά τα τεκμηριωμένα αρχαιολογικά συγκροτήματα περιλαμβάνουν μνημειακούς δρόμους, οχυρωμένες τάφρους, ανυψωμένα γεωργικά πεδία και τεχνητά κανάλια που κατασκευάστηκαν για τη ρύθμιση των εποχικών πλημμυρών. Η ραδιοχρονολόγηση με άνθρακα και οι αλληλουχίες κεραμικής επιβεβαιώνουν ότι αυτές οι μαζικές τροποποιήσεις του τοπίου σχεδιάστηκαν, κατασκευάστηκαν και συντηρήθηκαν από ποικίλους ιθαγενείς πληθυσμούς μεταξύ περίπου 500 π.Χ. και της άφιξης των Ευρωπαίων αποικιστών τον δέκατο έκτο αιώνα μ.Χ. Αυτοί οι πολιτισμοί ανέπτυξαν βιώσιμα αγροοικολογικά συστήματα, συμπεριλαμβανομένων των ανθρωπογενών σκούρων εδαφών γνωστών ως terra preta, που επέτρεψαν σε πυκνούς οικισμούς να ανθίσουν κατά μήκος των εσωτερικών λεκανών των ποταμών. Η γεωλογική θέση της Τάφρου του Πουέρτο Ρίκο αντιπροσωπεύει ένα εντελώς διαφορετικό περιβάλλον που διέπεται από έντονη τεκτονική δραστηριότητα. Φτάνοντας σε βάθη μεγαλύτερα των 8.300 μέτρων στο Βάθος του Μιλγουόκι, είναι η βαθύτερη ωκεάνια κοιλότητα σε ολόκληρη τη λεκάνη του Ατλαντικού Ωκεανού. Η τάφρος σηματοδοτεί ένα ενεργό συγκλίνον όριο όπου η Βορειοαμερικανική Πλάκα καταβυθίζεται κάτω από την Καραϊβική Πλάκα, δημιουργώντας έντονη σεισμική τάση, βαθιά ρήγματα και μαζική υποθαλάσσια μεταφορά ιζημάτων. Οι φυσικές δυνάμεις που διαμορφώνουν αυτόν τον βυθό δημιουργούν απότομες πλαγιές, γραμμικές γραμμές ρηγμάτων και ζώνες θραύσης που μπορούν να παρουσιάσουν γεωμετρικές εμφανίσεις υπό όργανα ακουστικής χαρτογράφησης.

Τι δεν γνωρίζουμε

Η ακριβής φυσική ταυτότητα των ανωμαλιών που εντόπισε η Ομάδα Μαρινάκη στην Τάφρο του Πουέρτο Ρίκο και στη βόρεια απορροή της Νότιας Αμερικής παραμένει αβεβαίωτη. Τα υποκείμενα γεωφυσικά αρχεία, τα πρωτογενή αρχεία αισθητήρων και οι αλγόριθμοι επεξεργασίας δεν έχουν ακόμη υποβληθεί σε ανεξάρτητη ανάλυση από επιστημονικά ιδρύματα ή ακαδημαϊκά περιοδικά με κριτές. Ως αποτέλεσμα, δεν είναι γνωστό εάν τα χαρτογραφημένα χαρακτηριστικά αντιπροσωπεύουν γνήσιες ανθρωπογενείς κατασκευές, φυσικούς γεωλογικούς σχηματισμούς ή οργανικά τεχνουργήματα που δημιουργήθηκαν κατά την ψηφιακή επεξεργασία του εδάφους. Σε θαλάσσια βάθη που ξεπερνούν τα 8.000 μέτρα, η άμεση φυσική επιθεώρηση αντιμετωπίζει ακραίους τεχνικούς και οικονομικούς περιορισμούς. Η ωκεάνια εξερεύνηση σε τέτοια αβυσσαλέα επίπεδα απαιτεί εξειδικευμένα υποβρύχια με κέλυφος τιτανίου ή τηλεχειριζόμενα οχήματα βαθέων υδάτων εξοπλισμένα να αντέχουν υδροστατικές πιέσεις που ξεπερνούν τις 800 ατμόσφαιρες. Χωρίς οπτική βιντεοσκόπηση, βαθμονομημένη κλιμάκωση με λέιζερ ή άμεση δειγματοληψία πυρήνα από τον βυθό, οι ερευνητές δεν μπορούν να προσδιορίσουν εάν οι αναφερόμενοι σχηματισμοί αποτελούνται από λατομημένη πέτρα ή από διατμημένο ηφαιστειακό υπόβαθρο. Στο ηπειρωτικό εσωτερικό, η χρονολογική προέλευση και η πολιτιστική ταυτότητα των γραμμικών κοιλοτήτων που εντοπίστηκαν κατά μήκος της περιοχής των συνόρων Βενεζουέλας-Βραζιλίας παραμένουν απροσδιόριστες. Ενώ εκτεταμένα προκολομβιανά υδραυλικά και χωματουργικά δίκτυα είναι καλά τεκμηριωμένα σε όλη τη Νότια Αμερική, η καθιέρωση εμπειρικής σύνδεσης μεταξύ των νεοαναφερθέντων σημαδιών του τοπίου και ενός μη καταγεγραμμένου πολιτισμού απαιτεί επιτόπια στρωματογραφία. Τυπικές αρχαιολογικές μέθοδοι χρονολόγησης, όπως η ανάλυση ραδιοάνθρακα οργανικών οριζόντων ιζημάτων ή η οπτικά διεγερμένη φωταύγεια θαμμένων κόκκων χαλαζία, δεν έχουν ακόμη εφαρμοστεί σε αυτά τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Ομοίως, είναι άγνωστο εάν αυτά τα συγκεκριμένα εσωτερικά χαρακτηριστικά αντιπροσωπεύουν προηγουμένως μη καταγεγραμμένα κανάλια που κατασκευάστηκαν από γνωστούς ιθαγενείς πολιτισμούς ή εντελώς φυσικά γεωμορφολογικά μοτίβα καναλιών που προκλήθηκαν από μεταναστεύσεις ποταμών και εποχιακές ροές. Μέχρι να διεξαχθούν συστηματικές έρευνες εδάφους με επίσημες άδειες έρευνας, να χαρτογραφηθούν τα χαρακτηριστικά σε υψηλή ανάλυση και να ληφθούν δείγματα ιζημάτων, η ακριβής αρχαιολογική τους σημασία δεν μπορεί να αξιολογηθεί.

Τι ισχυρίζονται

Η Ομάδα Μαρινάκη υποστηρίζει ότι η ολοκληρωμένη ανάλυσή της δορυφορικών δεδομένων και ερευνών εδάφους έχει εντοπίσει υλικές αποδείξεις που αντιστοιχούν στον πολιτισμό που περιγράφεται στους διαλόγους του Πλάτωνα. Η ομάδα έρευνας ισχυρίζεται ότι οι βαθυμετρικοί σχηματισμοί που ανιχνεύθηκαν κοντά στην Τάφρο του Πουέρτο Ρίκο αντιπροσωπεύουν τα βυθισμένα πέτρινα θεμέλια ενός αρχαίου θαλάσσιου κέντρου. Περαιτέρω ισχυρίζονται ότι τα γραμμικά χαρακτηριστικά που παρατηρήθηκαν κοντά στις απορροές των ποταμών Ορινόκο και Αμαζονίου αντιπροσωπεύουν έργα μηχανικής που αντιστοιχούν άμεσα στα συστήματα καναλιών που περιγράφονται στον Κριτία. Από αυτές τις οπτικές ερμηνείες, η ομάδα προτείνει μια ιστορική ανακατασκευή στην οποία η Ατλαντίδα ήταν ένα εκτεταμένο διατλαντικό βασίλειο που διέθετε τόσο βάσεις βαθέων υδάτων στον Ατλαντικό όσο και ηπειρωτικές επικράτειες. Υποστηρίζουν ότι τα δορυφορικά δεδομένα αποκαλύπτουν ένα διασυνδεδεμένο αστικό σύστημα που στη συνέχεια διαταράχθηκε από καταστροφικές αλλαγές της στάθμης της θάλασσας και κατακλυσμούς, αντανακλώντας τη μυθολογική μοίρα που περιγράφεται στα κλασικά κείμενα. Οι υποθέσεις που προσδιορίζουν τις αμερικανικές ηπείρους ή τη λεκάνη της Καραϊβικής ως την πραγματική τοποθεσία της Ατλαντίδας έχουν εκτεταμένη ιστορία στη δυτική λαϊκή λογοτεχνία. Το 1882, ο Αμερικανός συγγραφέας και πολιτικός Ιγκνάτιους Ντόνελι δημοσίευσε το Atlantis: The Antediluvian World, υποστηρίζοντας ότι μια βυθισμένη ήπειρος στον μέσο Ατλαντικό χρησίμευσε ως ο προγονικός πολιτισμός τόσο για τις κοινωνίες του Παλαιού όσο και του Νέου Κόσμου. Το έργο του Ντόνελι εκλαΐκευσε διάχυτες ιδέες που απέδιδαν τις πυραμίδες, τις γεωργικές τεχνικές και τα ημερολογιακά συστήματα της Μεσοαμερικής σε έναν κοινό διατλαντικό πρόγονο. Καθ' όλη τη διάρκεια του τέλους του δέκατου ένατου και του εικοστού αιώνα, παρόμοιες κερδοσκοπικές αντιλήψεις επηρέασαν διάφορες εξερευνητικές επιχειρήσεις και εναλλακτικές ιστορικές αφηγήσεις. Ο Βρετανός τοπογράφος Πέρσι Φόσετ εξαφανίστηκε στη ζούγκλα του Αμαζονίου το 1925 ενώ προσπαθούσε να βρει αυτό που πίστευε ότι ήταν μια αρχαία χαμένη πρωτεύουσα, η Χαμένη Πόλη του Z, επηρεασμένος από εσωτεριστικές παραδόσεις της προκολομβιανής αρχαιότητας. Κατά τη δεκαετία του 1930, ιδεολογικά κατευθυνόμενες οργανώσεις όπως η ναζιστική Ahnenerbe χρηματοδότησαν διεθνείς αποστολές στη Νότια Αμερική, επιχειρώντας να βρουν υλικά ίχνη μυθολογικών προγονικών φυλών. Αργότερα, η ανακάλυψη του Δρόμου Μπιμίνι στις Μπαχάμες το 1968 προκάλεσε ευρείς ισχυρισμούς για ερείπια της Ατλαντίδας, αν και μεταγενέστερες πετρογραφικές και γεωλογικές μελέτες απέδειξαν πειστικά ότι οι πέτρες είναι φυσικό παράκτιο πετρώδες υλικό (beachrock) που έχει θραυστεί κατά μήκος κανονικών αρμών.

Τι έχει επαληθευτεί

Η ακαδημαϊκή έρευνα στην κλασική φιλολογία και την αρχαία ιστορία επιβεβαιώνει ότι ολόκληρη η αφηγηματική παράδοση της Ατλαντίδας προέρχεται από τον Τίμαιο και τον Κριτία του Πλάτωνα. Στο πλαίσιο των κλασικών σπουδών, δεν υπάρχουν προγενέστερα αιγυπτιακά, μεσοποταμιακά ή ελληνικά κείμενα που να αναφέρουν μια αυτοκρατορία με το όνομα Ατλαντίδα πριν από τα γραπτά του Πλάτωνα τον τέταρτο αιώνα π.Χ. Οι ιστορικοί αξιολογούν την ιστορία ως φιλοσοφικό πείραμα σκέψης και πολιτική αλληγορία, που συντέθηκε για να αντιπαραβάλει μια εξιδανικευμένη, ενάρετη αρχαϊκή Αθήνα με μια υπερφιλόδοξη ναυτική αυτοκρατορία που κυριαρχείται από αυτοκρατορική ύβρη. Στη θαλάσσια γεωλογία και γεωφυσική, εκτεταμένες έρευνες επιβεβαιώνουν ότι ο βυθός της Τάφρου του Πουέρτο Ρίκο είναι ένα δυναμικό όριο πλακών που χαρακτηρίζεται από πολύπλοκη τεκτονική παραμόρφωση. Αποστολές πολυδεσμικής βαθυμετρίας έχουν χαρτογραφήσει συστηματικά εκτεταμένες ζώνες θραύσης, κατακόρυφες πλαγιές ρηγμάτων, συστήματα υποθαλάσσιων φαραγγιών και περιστροφικές κατολισθήσεις σε όλη την περιοχή. Τα τεκτονικά επίπεδα σχιστότητας και η βασαλτική θραύση παράγουν φυσικά ευθύγραμμες βραχώδεις επιφάνειες και βαθμιδωτά πλατώματα που μπορούν εύκολα να εκληφθούν ως αρχιτεκτονικοί ογκόλιθοι σε απεικονίσεις σόναρ χαμηλής ανάλυσης. Στην αρχαιολογία της Νότιας Αμερικής, δεκαετίες εργασιών πεδίου με κριτές έχουν επιβεβαιώσει την ύπαρξη εξελιγμένης μηχανικής τοπίου στις λεκάνες του Αμαζονίου και του Ορινόκο. Ανασκαφές πεδίου, ραδιοχρονολογήσεις και περιφερειακές έρευνες έχουν τεκμηριώσει εκτεταμένα δίκτυα ανυψωμένων γεωργικών αναχωμάτων, καναλιών αποστράγγισης, δακτυλιοειδών τάφρων και δρόμων που κατασκευάστηκαν από ιθαγενείς κοινωνίες μεταξύ 500 π.Χ. και 1500 μ.Χ. Αυτά τα μνημειακά χωματουργικά έργα αναγνωρίζονται ως ιθαγενή πολιτιστικά επιτεύγματα που αναπτύχθηκαν τοπικά επί αιώνες, εντελώς διακριτά από οποιονδήποτε διατλαντικό πολιτισμό της Εποχής του Χαλκού ή της Παλαιολιθικής. Είναι επίσης επιβεβαιωμένο ότι οι σύγχρονες τεχνολογίες τηλεπισκόπησης, συμπεριλαμβανομένων του Συνθετικού Ανοίγματος Ραντάρ, της δορυφορικής πολυφασματικής απεικόνισης και του εναέριου LiDAR, είναι καθιερωμένα εργαλεία στην επαγγελματική αρχαιολογική έρευνα. Αυτές οι πλατφόρμες από απόσταση χαρτογραφούν αποτελεσματικά τις τοπογραφικές διακυμάνσεις και τις διαφορές υπεδάφειας υγρασίας κάτω από πυκνούς θόλους δασών, παρέχοντας πολύτιμες περιοχές-στόχους που οι επαγγελματικές ομάδες στη συνέχεια διερευνούν μέσω τυπικών μεθόδων πεδίου.

Εναλλακτικές εξηγήσεις

• Πιθανή: Η κυρίαρχη ιστορική και κλασική επιστήμη θεωρεί την αφήγηση του Πλάτωνα για την Ατλαντίδα στον Τίμαιο και τον Κριτία ως φιλοσοφική και ηθική αλληγορία και όχι ως καταγραφή ενός φυσικού προϊστορικού πολιτισμού.
• Πιθανή: Ιστορικές προσπάθειες εντοπισμού φυσικών λειψάνων μιας αυτοκρατορίας της Ατλαντίδας στη Νότια Αμερική ή αλλού συχνά καθοδηγούνταν από φυλετικές θεωρίες του 19ου και 20ού αιώνα και αποκρυφιστικό εθνικισμό, όπως οι αποστολές Ahnenerbe των Ναζί.
• Απίθανη: Ισχυρισμοί για νεοεντοπισμένα βυθισμένα ερείπια στην Τάφρο του Πουέρτο Ρίκο ή τεχνητά κανάλια στον Αμαζόνιο που ανήκουν στην Ατλαντίδα στερούνται δημοσιευμένων, αξιολογημένων από ομοτίμους γεωφυσικών δεδομένων ή επαλήθευσης από επίσημους αρχαιολογικούς φορείς.

Τι θα άλλαζε την εκτίμησή μας

Για να επανεξετάσουν οι ακαδημαϊκοί ερευνητές και τα επιστημονικά ιδρύματα την ταξινόμηση αυτών των απομακρυσμένων ανωμαλιών, θα απαιτούνταν σαφή εμπειρικά στοιχεία που συλλέγονται υπό καθιερωμένα αρχαιολογικά και γεωλογικά πρωτόκολλα. Οι ερμηνείες που βασίζονται αποκλειστικά στην επεξεργασία δορυφορικών εικόνων ή σε περιγράμματα σόναρ δεν μπορούν να τεκμηριώσουν την ύπαρξη ενός χαμένου πολιτισμού χωρίς επιβεβαιωτικό υλικό πολιτισμό. Στον θαλάσσιο τομέα, η επίσημη επιστημονική επαλήθευση θα απαιτούσε υποβρύχια βαθέων υδάτων ή τηλεχειριζόμενα οχήματα εργασιακής κλάσης για τη διεξαγωγή ολοκληρωμένων οπτικών ερευνών και φυσικής δειγματοληψίας κατά μήκος του βυθού της Τάφρου του Πουέρτο Ρίκο. Θαλάσσιοι γεωλόγοι και γεωαρχαιολόγοι θα έπρεπε να επιθεωρήσουν τους σχηματισμούς για σαφείς ενδείξεις ανθρώπινης τροποποίησης, όπως λαξευμένη τοιχοποιία, υπολείμματα κονιάματος, ομοιόμορφα σημάδια λατομείου ή ξένα γεωλογικά υλικά που μεταφέρθηκαν από αποστάσεις. Εάν δομικά στοιχεία παρουσίαζαν αποδεδειγμένες αρχιτεκτονικές ενώσεις ή απέδιδαν ανακτηθέντα τεχνουργήματα που σχετίζονται με ανθρώπινη κατοίκηση σε αβυσσαλέα βάθη, θα αμφισβητούσαν τα υπάρχοντα μοντέλα της ωκεάνιας τεκτονικής ιστορίας και της ανθρώπινης αρχαιότητας. Στο ηπειρωτικό μέτωπο, η αποσαφήνιση της φύσης των εντοπισμένων γραμμικών καναλιών απαιτεί αδειοδοτημένη επαλήθευση εδάφους υπό την καθοδήγηση διαπιστευμένων ιδρυμάτων, σύμφωνα με τους εθνικούς νόμους προστασίας της πολιτιστικής κληρονομιάς. Οι ακαδημαϊκές ομάδες θα έπρεπε να εγκαταστήσουν ελεγχόμενες στρωματογραφικές ανασκαφικές μονάδες κατά μήκος των όχθεων και των κοιτών των καναλιών για να αξιολογήσουν την ιστορία σχηματισμού τους. Η ανάκτηση χρονολογήσιμων δειγμάτων άνθρακα, μακροβοτανικών υπολειμμάτων ή κεραμικών θραυσμάτων από πρωτογενή, αδιατάρακτα στρώματα κατασκευής θα καθόριζε εάν τα χωματουργικά έργα ανήκουν σε τεκμηριωμένους προκολομβιανούς αρχαιολογικούς ορίζοντες ή σε μια παλαιότερη πολιτιστική παράδοση. Επιπλέον, οποιαδήποτε προτεινόμενη σύνδεση μεταξύ των χωματουργικών έργων της Νότιας Αμερικής και του κλασικού μεσογειακού κόσμου θα απαιτούσε συγκριτικά υλικά στοιχεία, όπως μεταλλουργικά τεχνουργήματα, επιγραφές ή αναγνωρίσιμες στυλιστικές τυπολογίες που επαληθεύονται μέσω εργαστηριακών δοκιμών. Μέχρι να δημοσιευθούν μελέτες με κριτές που τεκμηριώνουν τέτοιο φυσικό υλικό, η ακαδημαϊκή συναίνεση θα συνεχίσει να ταξινομεί τα χαρακτηριστικά του Αμαζονίου εντός των περιφερειακών ιθαγενών παραδόσεων και τις θαλάσσιες κατασκευές ως φυσικά τεκτονικά χαρακτηριστικά.