Διαρροές μεταδεδομένων ΛΣ: Τι πραγματικά δείχνουν οι ισχυρισμοί για κατασκοπεία αρχείων

Τι συνέβη

Τα σύγχρονα λειτουργικά συστήματα είναι πολύπλοκα περιβάλλοντα σχεδιασμένα να διαχειρίζονται χιλιάδες εργασίες στο παρασκήνιο κάθε δευτερόλεπτο, διασφαλίζοντας ότι οι εφαρμογές εκτελούνται ομαλά και οι πόροι υλικού κατανέμονται αποδοτικά. Μια πρόσφατη αναφορά από το 3DNews επισημαίνει μια πιθανή ευπάθεια που αφορά τον τρόπο με τον οποίο οι μεγάλες πλατφόρμες χειρίζονται αυτές τις routine λειτουργίες. Το ζήτημα επικεντρώνεται στους μηχανισμούς ειδοποίησης λειτουργιών αρχείων, οι οποίοι είναι ενσωματωμένα εργαλεία συστήματος που ειδοποιούν τις εφαρμογές όταν ένα αρχείο δημιουργείται, τροποποιείται ή διαγράφεται. Αυτοί οι μηχανισμοί μπορούν δυνητικά να αξιοποιηθούν για την κατασκοπεία χρηστών χωρίς ποτέ να διαβάσουν το πραγματικό περιεχόμενο των αρχείων. Αυτός ο τύπος ευπάθειας εμπίπτει στην κατηγορία της επίθεσης πλευρικού καναλιού. Σε παραδοσιακές παραβιάσεις κυβερνοασφάλειας, ένας επιτιθέμενος μπορεί να προσπαθήσει να σπάσει κρυπτογραφικές κλειδαριές, να μαντέψει κωδικούς πρόσβασης ή να παρακάμψει ελέγχους πρόσβασης για να διαβάσει προστατευμένα δεδομένα απευθείας. Μια επίθεση πλευρικού καναλιού ακολουθεί μια εντελώς διαφορετική προσέγγιση. Αντί να επιτίθεται στα ίδια τα δεδομένα, ένας παρατηρητής εξετάζει τις δευτερεύουσες επιπτώσεις των λειτουργιών του συστήματος. Αυτές οι δευτερεύουσες επιπτώσεις μπορούν να περιλαμβάνουν διακυμάνσεις στην κατανάλωση ενέργειας, ηλεκτρομαγνητικές εκπομπές ή τη δημιουργία μεταδεδομένων συστήματος. Η έννοια της παρατήρησης πλευρικού καναλιού έχει μακρά ιστορία στην πληροφόρηση και την επιστήμη υπολογιστών. Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, ερευνητές ανακάλυψαν ότι οι ηλεκτρομαγνητικές εκπομπές από μηχανές κρυπτογράφησης και οθόνες υπολογιστών μπορούσαν να καταγραφούν και να ανακατασκευαστούν από απόσταση, μια πειθαρχία που έγινε γνωστή ως TEMPEST. Αργότερα, επιστήμονες υπολογιστών απέδειξαν ότι οι μικροσκοπικές χρονικές διαφορές που χρειάζεται ένας επεξεργαστής για να εκτελέσει κρυπτογραφικούς υπολογισμούς μπορούσαν να αποκαλύψουν τα υποκείμενα μυστικά κλειδιά. Η τρέχουσα κατάσταση με τα λειτουργικά συστήματα εφαρμόζει αυτή την ίδια θεμελιώδη λογική στα μεταδεδομένα του συστήματος αρχείων. Όταν τα αρχεία προσπελαύνονται ή τροποποιούνται, το λειτουργικό σύστημα μεταδίδει μεταδεδομένα για να ενημερώσει άλλες εφαρμογές για τις αλλαγές. Παρακολουθώντας τον ακριβή χρόνο και τη συχνότητα αυτών των ειδοποιήσεων, ένας χρήστης ή εφαρμογή χωρίς προνόμια μπορεί να συμπεράνει εξαιρετικά ευαίσθητες δραστηριότητες. Οι αναφερόμενες δραστηριότητες περιλαμβάνουν την παρακολούθηση του χρόνου των πληκτρολογήσεων και τον εντοπισμό των ιστότοπων που επισκέπτεται ένας χρήστης. Η κατάσταση των αποδεικτικών στοιχείων για την ευρεία, πραγματική εκμετάλλευση αυτής της συγκεκριμένης τεχνικής παραμένει ατεκμηρίωτη, και τα τρέχοντα δεδομένα είναι ανεπαρκή για να εξηγήσουν πλήρως τον πρακτικό αντίκτυπο σε όλα τα υπολογιστικά περιβάλλοντα. Ωστόσο, η θεωρητική βάση της χρήσης μεταδεδομένων ως πλευρικού καναλιού είναι μια αναγνωρισμένη και έντονα μελετημένη έννοια στην ασφάλεια υπολογιστών.

Τι γνωρίζουμε

Τα λειτουργικά συστήματα βασίζονται σε συγκεκριμένες διεπαφές προγραμματισμού εφαρμογών για την παρακολούθηση αλλαγών στο σύστημα αρχείων. Στο Linux, αυτός ο μηχανισμός είναι γνωστός ως inotify. Το Android, το οποίο βασίζεται σε έναν τροποποιημένο πυρήνα Linux, χρησιμοποιεί ένα παρόμοιο πλαίσιο που ονομάζεται FileObserver. Τα λειτουργικά συστήματα Windows διαχειρίζονται αυτές τις εργασίες χρησιμοποιώντας μια συνάρτηση που ονομάζεται ReadDirectoryChangesW, ενώ το macOS χρησιμοποιεί ένα σύστημα γνωστό ως FSEvents. Αυτά τα εργαλεία δεν σχεδιάστηκαν για κακόβουλους σκοπούς· είναι ουσιαστικά αρχιτεκτονικά στοιχεία που επιτρέπουν στα σύγχρονα λειτουργικά συστήματα να λειτουργούν αποδοτικά και να παρέχουν μια απρόσκοπτη εμπειρία χρήστη. Για παράδειγμα, όταν ένας χρήστης κατεβάζει ένα μεγάλο αρχείο από το διαδίκτυο, ο διαχειριστής αρχείων της επιφάνειας εργασίας πρέπει να γνωρίζει ακριβώς πότε ολοκληρώνεται η λήψη, ώστε να ενημερώσει την προβολή του φακέλου και να αφαιρέσει την προσωρινή επέκταση λήψης. Το λογισμικό ασφαλείας βασίζεται σε μεγάλο βαθμό σε αυτές τις ειδοποιήσεις για να εξετάζει αμέσως νέα αρχεία τη στιγμή που εγγράφονται στον δίσκο, αποτρέποντας την εκτέλεση κακόβουλου κώδικα. Οι υπηρεσίες ευρετηρίασης της επιφάνειας εργασίας τις χρησιμοποιούν για να διατηρούν τα αποτελέσματα αναζήτησης ενημερωμένα σε πραγματικό χρόνο χωρίς να χρειάζεται να αναλύουν συνεχώς ολόκληρο τον σκληρό δίσκο, κάτι που θα υποβάθμιζε σοβαρά την απόδοση του συστήματος. Αυτοί οι μηχανισμοί λειτουργούν μεταδίδοντας μεταδεδομένα, τα οποία είναι ουσιαστικά δεδομένα για δεδομένα. Περιλαμβάνουν πληροφορίες όπως η ακριβής χρονική σήμανση τροποποίησης ενός αρχείου, το μέγεθος του αρχείου, η συγκεκριμένη διαδρομή καταλόγου και ο τύπος της λειτουργίας που εκτελέστηκε—όπως ανάγνωση, εγγραφή ή διαγραφή. Σημαντικό είναι ότι αυτά τα μεταδεδομένα δεν περιλαμβάνουν το πραγματικό κείμενο ενός εγγράφου, τα pixel μιας εικόνας ή τον κώδικα μέσα σε ένα εκτελέσιμο αρχείο. Επειδή τα μεταδεδομένα έχουν παραδοσιακά θεωρηθεί λιγότερο ευαίσθητα από τα υποκείμενα δεδομένα, τα λειτουργικά συστήματα συχνά επιτρέπουν σε εφαρμογές χωρίς προνόμια—εκείνες που εκτελούνται χωρίς δικαιώματα διαχειριστή ή root—να παρακολουθούν αυτά τα συμβάντα. Αυτή η αρχιτεκτονική επιλογή δίνει προτεραιότητα στην απόδοση του συστήματος και τη λειτουργικότητα των εφαρμογών, επιτρέποντας σε τυπικά προγράμματα να αντιδρούν σε αλλαγές του συστήματος χωρίς να απαιτούν αυξημένα δικαιώματα. Η ύπαρξη και η τυπική λειτουργία των inotify, FileObserver, ReadDirectoryChangesW και FSEvents είναι επαληθευμένα, θεμελιώδη χαρακτηριστικά των αντίστοιχων λειτουργικών συστημάτων. Η υποκείμενη αρχιτεκτονική αυτών των συστημάτων είναι βαθιά ενσωματωμένη στον τρόπο με τον οποίο οι σύγχρονοι υπολογιστές χειρίζονται την πολυδιεργασία. Στις πρώτες μέρες της προσωπικής υπολογιστικής, τα προγράμματα έπρεπε να ερευνούν συνεχώς το σύστημα αρχείων για αλλαγές, μια διαδικασία που κατανάλωνε τεράστια ποσά υπολογιστικής ισχύος και εξαντλούσε τις μπαταρίες. Η εισαγωγή ειδοποιήσεων που βασίζονται σε συμβάντα έλυσε αυτό το πρόβλημα επιτρέποντας στις εφαρμογές να κοιμούνται μέχρι το λειτουργικό σύστημα να τις ενημερώσει ενεργά για μια σχετική αλλαγή. Αυτή η αποδοτικότητα είναι ο λόγος που αυτές οι διεπαφές εφαρμόζονται παγκοσμίως σε όλες τις μεγάλες πλατφόρμες σήμερα.

Τι δεν γνωρίζουμε

Ενώ η δομική ύπαρξη αυτών των μηχανισμών ειδοποίησης αρχείων είναι σαφής, η πρακτική πραγματικότητα της εκμετάλλευσής τους σε καθημερινά σενάρια παραμένει λιγότερο βέβαιη. Η τρέχουσα κατάσταση εξήγησης σχετικά με το πόσο εύκολα αυτά τα μεταδεδομένα μπορούν να μεταφραστούν σε αξιόπιστη επιτήρηση κατηγοριοποιείται ως έχουσα ανεπαρκή δεδομένα. Δεν γνωρίζουμε τον ακριβή ρυθμό επιτυχίας αυτών των επιθέσεων πλευρικού καναλιού εκτός από εξαιρετικά ελεγχόμενα εργαστηριακά περιβάλλοντα. Τα πραγματικά υπολογιστικά περιβάλλοντα είναι εξαιρετικά θορυβώδη. Ένα τυπικό λειτουργικό σύστημα εκτελεί δεκάδες, αν όχι εκατοντάδες, διεργασίες στο παρασκήνιο ταυτόχρονα. Ενημερωτές λογισμικού, εργαλεία συγχρονισμού δικτύου, τηλεμετρία συστήματος και ανανεώσεις εφαρμογών στο παρασκήνιο δημιουργούν όλα τη δική τους συνεχή ροή ειδοποιήσεων λειτουργιών αρχείων. Η απομόνωση των συγκεκριμένων μεταδεδομένων που σχετίζονται με τις πληκτρολογήσεις ή την περιήγηση στο διαδίκτυο ενός μεμονωμένου χρήστη από αυτόν τον τεράστιο όγκο θορύβου υποβάθρου είναι ένας τρομερός μαθηματικός και υπολογιστικός άθλος. Επί του παρόντος δεν είναι γνωστό πόσο αποτελεσματικά μια εφαρμογή χωρίς προνόμια μπορεί να φιλτράρει αυτόν τον θόρυβο σε μια τυπική, πολυχρησιμοποιημένη συσκευή χωρίς να καταναλώνει υπερβολική υπολογιστική ισχύ. Εάν μια εφαρμογή παρακολούθησης απαιτεί σημαντικούς πόρους CPU για να αναλύσει χιλιάδες συμβάντα αρχείων ανά δευτερόλεπτο, μπορεί να ειδοποιήσει κατά λάθος τον χρήστη για την παρουσία της μέσω αυξημένου θορύβου ανεμιστήρα, εξάντλησης μπαταρίας ή βραδύτητας του συστήματος. Το όριο στο οποίο αυτή η επιτήρηση γίνεται πρακτικά αόρατη στον μέσο χρήστη δεν έχει καθοριστεί. Επιπλέον, οι διαφορές υλικού, όπως οι διαφορές ταχύτητας μεταξύ μονάδων στερεάς κατάστασης και παραδοσιακών σκληρών δίσκων, εισάγουν χρονικές αποκλίσεις που περιπλέκουν την αξιοπιστία αυτών των επιθέσεων. Επιπλέον, δεν γνωρίζουμε πώς οι προμηθευτές λειτουργικών συστημάτων θα αντιμετωπίσουν τελικά αυτό το ζήτημα εάν κριθεί κρίσιμη απειλή. Η τροποποίηση βασικών διεπαφών προγραμματισμού εφαρμογών όπως το inotify ή το FSEvents ενέχει σημαντικό κίνδυνο να σπάσει νόμιμο λογισμικό. Ο περιορισμός της πρόσβασης σε αυτές τις ειδοποιήσεις θα μπορούσε να προκαλέσει αποτυχία των προγραμμάτων ασφαλείας σιωπηλά, το λογισμικό δημιουργίας αντιγράφων ασφαλείας να χάσει κρίσιμες ενημερώσεις αρχείων και οι διεπαφές χρήστη να γίνουν μη αποκρίσιμες ή ανακριβείς. Το χρονοδιάγραμμα, η μεθοδολογία και ο πιθανός αντίκτυπος στο σύστημα οποιωνδήποτε μελλοντικών ενημερώσεων ασφαλείας ή αρχιτεκτονικών αλλαγών που έχουν σχεδιαστεί για να μετριάσουν αυτό το συγκεκριμένο πλευρικό κανάλι παραμένουν εντελώς άγνωστα.

Τι ισχυρίζονται

Ο κύριος ισχυρισμός είναι ότι οι μηχανισμοί ειδοποίησης λειτουργιών αρχείων δημιουργούν ένα πλευρικό κανάλι που διαρρέει ευαίσθητα μεταδεδομένα, παρουσιάζοντας μια πιθανή εξήγηση για το πώς εφαρμογές χωρίς προνόμια μπορούν να παρακολουθούν τη συμπεριφορά του χρήστη. Προτείνεται ότι, εκμεταλλευόμενος αυτό το κανάλι, ένας παρατηρητής μπορεί να συμπεράνει εξαιρετικά συγκεκριμένες δραστηριότητες χωρίς να χρειάζεται ποτέ άδεια για να διαβάσει τα ίδια τα αρχεία. Ένα από τα κύρια μοντέλα απειλής περιλαμβάνει την παρακολούθηση πληκτρολογήσεων. Όταν ένας χρήστης πληκτρολογεί σε ορισμένες εφαρμογές, όπως επεξεργαστές κειμένου ή ασφαλείς πελάτες ανταλλαγής μηνυμάτων, το λογισμικό δημιουργεί συχνά προσωρινά αρχεία, ενημερώνει έγγραφα αυτόματης αποθήκευσης ή τροποποιεί τοπικά αρχεία προσωρινής μνήμης για να αποτρέψει την απώλεια δεδομένων. Ο ισχυρισμός υποδηλώνει ότι παρατηρώντας τον ακριβή χρόνο αυτών των λειτουργιών εγγραφής αρχείων, ένας επιτιθέμενος μπορεί να συμπεράνει τον χρόνο των πληκτρολογήσεων του χρήστη. Επειδή διαφορετικά πλήκτρα και μοτίβα πληκτρολόγησης έχουν διακριτές χρονικές υπογραφές—για παράδειγμα, ο χρόνος που χρειάζεται για να μετακινηθεί ένα δάχτυλο από το πλήκτρο 'A' στο πλήκτρο 'Z' είναι διαφορετικός από τη μετακίνηση στο πλήκτρο 'S'—αυτά τα μεταδεδομένα θα μπορούσαν θεωρητικά να αναλυθούν χρησιμοποιώντας στατιστικά μοντέλα για να ανακατασκευάσουν συγκεκριμένες λέξεις, προτάσεις ή ακόμη και κωδικούς πρόσβασης. Ένας άλλος σημαντικός ισχυρισμός αφορά την αποτύπωση ιστότοπων. Όταν ένα πρόγραμμα περιήγησης ιστού φορτώνει μια σελίδα, δεν εμφανίζει απλώς μια μεμονωμένη ροή δεδομένων· γράφει πολλά μικρά αρχεία στην τοπική προσωρινή μνήμη του δίσκου, συμπεριλαμβανομένων εικόνων, σεναρίων, φύλλων στυλ και cookies παρακολούθησης. Κάθε ιστότοπος δημιουργεί ένα μοναδικό μοτίβο δημιουργιών και τροποποιήσεων αρχείων προσωρινής μνήμης με βάση τη συγκεκριμένη αρχιτεκτονική του και τον αριθμό των πόρων που απαιτεί. Ισχυρίζεται ότι μια εφαρμογή που παρακολουθεί ειδοποιήσεις αρχείων μπορεί να καταγράψει αυτό το περίπλοκο μοτίβο δραστηριότητας δίσκου και να το συγκρίνει με μια προσυγκεντρωμένη βάση δεδομένων γνωστών υπογραφών ιστότοπων. Αυτή η τεχνική θα επέτρεπε θεωρητικά στην εφαρμογή να αναγνωρίσει ακριβώς ποιους ιστότοπους επισκέπτεται ο χρήστης, ακόμη και αν η κίνηση ιστού είναι βαριά κρυπτογραφημένη και η εφαρμογή παρακολούθησης δεν έχει άδεια πρόσβασης στο ιστορικό ή τα δεδομένα δικτύου του προγράμματος περιήγησης. Ο ισχυρισμός επεκτείνεται στην ιδέα ότι αυτό μπορεί να γίνει εξ ολοκλήρου στο παρασκήνιο, παρακάμπτοντας παραδοσιακές προστασίες απορρήτου σε επίπεδο δικτύου όπως εικονικά ιδιωτικά δίκτυα ή κρυπτογραφημένα ερωτήματα ονομάτων τομέα.

Τι έχει επαληθευτεί

Είναι επαληθευμένο γεγονός ότι τα σύγχρονα λειτουργικά συστήματα χρησιμοποιούν μηχανισμούς όπως inotify, FileObserver, ReadDirectoryChangesW και FSEvents για την αποδοτική διαχείριση αλλαγών στο σύστημα αρχείων. Είναι επίσης επαληθευμένο ότι αυτοί οι μηχανισμοί παράγουν συνεχείς ροές μεταδεδομένων σχετικά με λειτουργίες αρχείων, και ότι αυτά τα μεταδεδομένα είναι συχνά προσβάσιμα σε τυπικές εφαρμογές χωρίς να απαιτούνται αυξημένα δικαιώματα διαχειριστή. Η θεμελιώδης έννοια της επίθεσης πλευρικού καναλιού—όπου παρατηρούνται δευτερεύουσες συμπεριφορές του συστήματος για να συμπεράνουν πρωτεύοντα, προστατευμένα δεδομένα—είναι μια καθιερωμένη αρχή στην επιστήμη υπολογιστών και την κρυπτογραφία. Ιστορικά, οι επιθέσεις πλευρικού καναλιού έχουν αποδειχθεί με επιτυχία χρησιμοποιώντας διακυμάνσεις στην κατανάλωση ενέργειας, ηλεκτρομαγνητικές εκπομπές και χρονισμό προσωρινής μνήμης επεξεργαστή. Η ιδέα ότι τα μεταδεδομένα του συστήματος αρχείων μπορούν να χρησιμεύσουν ως παρόμοιο πλευρικό κανάλι ευθυγραμμίζεται απόλυτα με αυτές τις καθιερωμένες αρχές. Οι μηχανισμοί λειτουργούν ακριβώς όπως έχουν σχεδιαστεί, μεταδίδοντας τον χρόνο και τη φύση των λειτουργιών αρχείων σε οποιαδήποτε διεργασία εγγράφεται για να ακούσει. Η υποκείμενη συμπεριφορά των προγραμμάτων περιήγησης ιστού που γράφουν προβλέψιμα μοτίβα αρχείων προσωρινής μνήμης, και των επεξεργαστών κειμένου που δημιουργούν προσωρινά αρχεία κατά την πληκτρολόγηση, είναι επίσης επαληθευμένες συμπεριφορές λογισμικού. Ωστόσο, η συγκεκριμένη εφαρμογή αυτής της έννοιας για την αξιόπιστη καταγραφή πληκτρολογήσεων και ιστορικού περιήγησης στο διαδίκτυο σε ποικίλες, πραγματικές διαμορφώσεις υλικού και λογισμικού παραμένει σε θεωρητικό στάδιο και στάδιο δοκιμών. Η μετάβαση από μια γνωστή, σκόπιμη συμπεριφορά συστήματος σε μια επαληθευμένη, πανταχού παρούσα ευπάθεια ασφαλείας απαιτεί εκτενή τεκμηρίωση και πραγματικά αποδεικτικά στοιχεία που επί του παρόντος απουσιάζουν από το ευρύτερο τοπίο της κυβερνοασφάλειας.

Εναλλακτικές εξηγήσεις

• Πιθανή: Οι μηχανισμοί ειδοποίησης λειτουργιών αρχείων (όπως το inotify ή το FileObserver) δημιουργούν ένα πλευρικό κανάλι που διαρρέει μεταδεδομένα, επιτρέποντας σε χρήστες χωρίς προνόμια να συμπεράνουν ευαίσθητες δραστηριότητες όπως πληκτρολογήσεις και επισκέψεις σε ιστότοπους.

Τι θα άλλαζε την εκτίμησή μας

Για να μετακινηθεί η κατάσταση των αποδεικτικών στοιχείων από ατεκμηρίωτη σε υψηλότερο επίπεδο βεβαιότητας, οι ειδικοί κυβερνοασφάλειας θα απαιτούσαν αρκετές συγκεκριμένες εξελίξεις. Πρώτον, θα χρειαζόταν να υπάρξουν ανεξάρτητες, αναπαραγώγιμες επιδείξεις αυτών των επιθέσεων να πετυχαίνουν σε ανεξέλεγκτα, πραγματικά περιβάλλοντα. Οι ερευνητές θα έπρεπε να δείξουν ότι ο λόγος σήματος προς θόρυβο μπορεί να ξεπεραστεί αξιόπιστα σε τυπικές συσκευές που εκτελούν τυπικούς φόρτους εργασίας, αποδεικνύοντας ότι τα θεωρητικά μοντέλα αντέχουν απέναντι στη χαοτική δραστηριότητα υποβάθρου ενός κανονικού λειτουργικού συστήματος. Επιπλέον, η δημοσίευση κώδικα εκμετάλλευσης απόδειξης της έννοιας που εξάγει με συνέπεια ακριβή δεδομένα πληκτρολογήσεων ή ιστορικά ιστότοπων σε διαφορετικές εκδόσεις λειτουργικών συστημάτων και αρχιτεκτονικές υλικού θα άλλαζε σημαντικά την αξιολόγηση. Αυτός ο κώδικας θα έπρεπε να αποδείξει ότι η επίθεση μπορεί να εκτελεστεί χωρίς να ενεργοποιήσει συναγερμούς πόρων συστήματος ή να απαιτεί μη ρεαλιστικές προϋποθέσεις. Η επίσημη αναγνώριση από τους μεγάλους προμηθευτές λειτουργικών συστημάτων—Apple, Microsoft, Google και τους συντηρητές του πυρήνα Linux—θα παρείχε επίσημη επιβεβαίωση της σοβαρότητας της απειλής. Αυτή η αναγνώριση συνήθως συνοδεύεται από την έκδοση αριθμών παρακολούθησης Κοινών Ευπαθειών και Εκθέσεων, οι οποίοι χρησιμεύουν ως το βιομηχανικό πρότυπο για την καταλογογράφηση επιβεβαιωμένων ελαττωμάτων ασφαλείας. Οι ειδικοί θα αναζητούσαν επίσης εγκληματολογικά στοιχεία αυτών των τεχνικών να χρησιμοποιούνται ενεργά από κακόβουλους παράγοντες στη φύση. Η ανακάλυψη κακόβουλου λογισμικού ή λογισμικού κατασκοπείας που χρησιμοποιεί πλευρικά κανάλια ειδοποιήσεων αρχείων για να διαρρεύσει δεδομένα χρήστη θα μετέτρεπε το ζήτημα από μια θεωρητική ευπάθεια που συζητείται στην έρευνα ασφαλείας σε μια ενεργή, πραγματική κρίση ασφαλείας που απαιτεί άμεσο μετριασμό.